Lullaby / nog één keer slapen
Lullaby / nog één keer slapen
Toen Talbot House half december 1915 zijn deuren opende, was het – behalve als Clubhuis – óók bedoeld als slaapgelegenheid: officieren die aan een week verlof toe waren, konden er terecht voor een “Bed & Breakfast” in afwachting van het vertrek van de trein, of vóór ze (bij hun terugkeer) hun bataljon weer opzochten. Vandaag nog altijd herinnert de General’s Room aan die oorspronkelijk bestemming van Talbot House. Van die slaapgelegenheid werd echter vanaf de eerste dagen zo druk gebruik gemaakt, dat in april 1916 werd beslist deze functie af te stoten, en in te richten in een dochterhuis van Talbot House. Het betreffende pand in de Gasthuisstraat is nog steeds gekend als “Skindles Hotel.” Van die eerste periode bleef echter een gastenboek bewaard. Het kleinje schriftje verzamelde bijna 1300 handtekeningen, in nog geen 4 maanden tijd, en spreekt boekdelen over het prille begin van Talbot House. Ongeveer alle eenheden van alle divisies die in die dagen in de Ieperboog verbleven, hebben onderdak gezocht en gevonden in de Club. Maar de ellenlange lijst namen roept meteen ook vragen op: wie zijn deze mensen? En vooral: waarmee heeft de oorlog hen bedacht nà hun verblijf in Talbot House? Nog één keer slapen – en wat dan?
Deze tijdelijke opstelling wil het oude gastenboekje herlezen, alle namen noemen, en de sporen uitzetten naar méér dan 120 begraafplaatsen, in de Westhoek én ver daarbuiten, waar die namen vandaag terug te vinden zijn. En dan blijkt dat het wiegelied in een veilig slaapvertrek in Talbot House al te vaak onrust aankondigt, gevaar en angst, en dood.